Η πιο κρύα πόλη στον κόσμο είναι το "Δαχτυλίδι Θανάτου του Στάλιν"

Το Oymyakon είναι μια μικρή πόλη που βρίσκεται στη βορειοανατολική Γιακουτία, στην καρδιά της Σιβηρίας. Εκεί κατοικούν περίπου 500 άνθρωποι, επιλέγοντας να επιβιώσουν σε ακραίες καιρικές συνθήκες, καθώς ο υδράργυρος δείχνει σταθερά, όλο το χρόνο, θερμοκρασίες απίστευτα χαμηλές.
Όπως διαβάζουμε στο perierga.gr, θεωρείται ως η πιο κρύα πόλη στον κόσμο. Είναι περικυκλωμένη από μεγάλα βουνά, τα οποία «παγιδεύουν» τον ψυχρό αέρα, που δεν προλαβαίνει να ζεσταθεί κατά τη διάρκεια της σύντομης μέρας, «μεταμορφώνοντας» το Oymyakon σε μια «πόλη στο ψυγείο» όλες τις εποχές του έτους.
Η πόλη αποτελούσε για πολλές δεκαετίες τόπο εξορίας Ρώσων πολιτικών κρατουμένων, ενώ οι ντόπιοι την αποκαλούν καυστικά «Stalin’s Death Ring» («Δαχτυλίδι Θανάτου του Στάλιν»).
Και όχι άδικα! Η μέση χειμερινή θερμοκρασία δεν ξεπερνά σχεδόν ποτέ τους -45 βαθμούς Κελσίου, ενώ το ρεκόρ ψύχους που έχει καταγραφεί εδώ αγγίζει τους -71 βαθμούς! Έτσι οι συνθήκες ζωής για τους λιγοστούς κατοίκους είναι δύσκολες, καθώς βρίσκονται σε μία διαρκή προσπάθεια επιβίωσης απέναντι στο τσουχτερό κρύο.

«Μπορεί να αποκλειστούμε αρκετό καιρό, ειδικά τους χειμερινούς μήνες, οπότε προσπαθούμε να έχουμε αρκετές προμήθεις και ξύλα στα σπίτια μας», λέει ο δήμαρχος της περιοχής, συμπληρώνοντας: «Ελάχιστοι επισκέπτες έρχονται εδώ, καθώς υπάρχει μόνο ένα motel, κι αυτό χωρίς ζεστό νερό και με τουαλέτα έξω!!!»…

Το τοπίο ωστόσο παραμένει απίθανα εντυπωσιακό, καθώς το πυκνό χιόνι σκεπάζει τα πάντα, ενώ το μόνο χρώμα που γνωρίζουν οι κάτοικοι είναι το… λευκό. «Πού να βρεθεί πράσινο εδώ πάνω», λένε χαρακτηριστικά!

Πηγή: Defencenet.gr

Ο πιο Περίεργος Δρόμος του Κόσμου?

Το Guoliang είναι ένα μικρό χωριό στην επαρχία Huanan της Κίνας. Μέχρι το 1972, το χωριό ήταν σχεδόν αποκλεισμένο από τον υπόλοιπο κόσμο, αφού ο μοναδικός δρόμος που έφτανε εκεί ήταν ένα στενό μονοπάτι στην πλαγιά ενός βουνού. Τότε, οι απελπισμένοι κάτοικοι του χωριού αποφάσισαν να κάνουν κάτι για αυτό.
Έτσι ξεκίνησαν να κατασκευάσουν οι ίδιοι ένα δρόμο που να συνδέει το χωριό τους με την υπόλοιπη περιοχή. Και τα κατάφεραν.

 

Αρχηγός του χωριού εκείνη την περίοδο ήταν ο Shen Mingxin. Με δικές του εντολές, όλοι οι κάτοικοι συνέβαλαν με κάποιο τρόπο στο παράτολμο αυτό εγχείρημα. Άλλοι με το να πουλήσουν ότι μπορούσαν για να βρεθούν αρκετά χρήματα για τα εργαλεία που θα χρειαζόταν και άλλοι με το να ασχοληθούν με την ίδια την κατασκευή του δρόμου.
Όταν συγκεντρώθηκαν τα απαραίτητα εργαλεία, μια ομάδα 13 χωρικών ξεκίνησαν να σκαλίζουν το βράχο του βουνού. Η ομάδα σύντομα μεγάλωσε και έπειτα από  προσπάθειες 5 ετών, μέσα στα οποία κάποιοι από τους εργάτες σκοτώθηκαν σε ατυχήματα, οι κόποι τους απέδωσαν.

Ο δρόμος που έφτιαξαν είναι ουσιαστικά ένα τούνελ στην πλαγιά του βουνού, με μήκος που ξεπερνάει τα 1.500 μέτρα. Το πλάτος του είναι περίπου 3,5 μέτρα και το ύψος του αγγίζει τα 4,5 μέτρα. Κατά μήκος της εξωτερικής πλευράς του τούνελ υπάρχουν 30 ανοίγματα που μοιάζουν με παράθυρα, τα οποία μάλλον χρησιμεύουν για την είσοδο φωτός -μιας και ο ηλεκτρισμός είναι ανύπαρκτος στο δρόμο- αν και υπάρχει η άποψη ότι ανοίχτηκαν ώστε οι χωρικοί να μπορούν να πετάνε από εκεί το χώμα και τις πέτρες που έβγαζαν από το βράχο.

Όταν αρκετά χρόνια μετά την ολοκλήρωση του δρόμου τα κινεζικά σύνορα άνοιξαν για τους τουρίστες, το χωριό εξελίχθηκε σε ένα πολύ δημοφιλή προορισμό. Πλέον, αρκετές χιλιάδες τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο το άλλοτε άσημο Guoliang.
Φυσικά σε αυτό συνέβαλε σε ένα τεράστιο ποσοστό και ο δρόμος που κατασκεύασαν οι χωρικοί. Εκτός του ότι αποτελεί από μόνος του ατραξιόν για τους τουρίστες κυρίως εξαιτίας της ιστορίας του, εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να είναι ο μοναδικός τρόπος να φτάσει κανείς στο απομακρυσμένο χωριό της κινεζικής επαρχίας.
Σημειώνεται ότι ο συγκεκριμένος δρόμος, ακόμα και αν δεν είναι πολυσύχναστος, θεωρείται από τους πιο επικίνδυνους του κόσμου λόγω του μικρού του πλάτους.

Έλληνες Ταξιδιώτες

«Yπάρχουν δύο τρόποι να ζει κανείς: Πιστεύοντας ότι δεν υπάρχουν θαύματα ή πιστεύοντας ότι τα πάντα είναι ένα θαύμα». Albert Einstein

Ας γνωρίσουμε κάποιους ανθρώπους που το ταξίδι αποτελεί το οξυγόνο τους.

Πρώτος και καλύτερος (καθότι και μοτοσυκλετιστής) ο Ηλίας Βροχίδης.

"Το πάθος για τα ταξίδια περιπέτειας υπήρχε μέσα μου από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου! Όταν ήμουν μικρό παιδί βρισκόμουν με την παρέα μου συνεχώς στο δάσος που ήταν κοντά στο σπίτι μου. Οι οικογενειακές εκδρομές στη φύση ήταν μία τακτική μας δραστηριότητα. Αργότερα, όταν μεγάλωσα αρκετά για να ταξιδεύω μόνος μου άρχισα να γνωρίζω όλη την πανέμορφη Ελλάδα με οποιονδήποτε τρόπο. Το πρώτο μου μικρό ταξίδι στο εξωτερικό το έκανα όταν ήμουν 19 χρονών. Ταξίδεψα στη Σόφια της Βουλγαρίας για τέσσερις μέρες μαζί με ακόμη ένα φίλο μου (γεια σου Θανάση γίγαντα!), χρησιμοποιώντας μέσα μαζικής μεταφοράς. Το πρώτο ουσιαστικό ταξίδι μου στο εξωτερικό το έκανα μόνος μου ένα χρόνο αργότερα στην Ιταλία. Χρησιμοποιώντας κυρίως τρένα (InterRail) περιηγούμουν σε όλη τη χώρα για κάτι περισσότερο από ένα μήνα".

"Ως τότε, για τα ταξίδια μου στην Ελλάδα, χρησιμοποιούσα ένα 4x4, που είχα αγοράσει στα 19 μου μετά από πολλούς κόπους. Το όνειρο μου ήταν να το εξοπλίσω για το μεγάλο ταξίδι στην Αφρική! Κατανοούσα ότι ήταν μακρινό όνειρο, αλλά αγωνιζόμουν γι’ αυτό πολύ πεισματικά. Μετά την Ιταλία, όμως, μου άνοιξε η όρεξη και ήθελα να ξαναταξιδέψω στο εξωτερικό όσο πιο σύντομα γινόταν και αυτή τη φορά με δικό μου μεταφορικό μέσο. Επειδή, αυτό δεν ήταν εφικτό με αυτοκίνητο λόγω περιορισμένων οικονομικών, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω μοτοσικλέτα. Μέχρι τότε χρησιμοποιούσα μοτοσικλέτες πολύ σπάνια και ποτέ για τα ταξίδια μου".

περισσότερες πληροφορίες για το ταξίδι του Ηλία μπορείτε να βρείτε εδώ

Συνέχεια με 2 φίλους, τον Ευθύμη Σανίδη και τον Κώστα Διαμαντή

 Όταν περνούσαν τις πύλες του στρατού δεν φαντάζονταν πως ένα σύστημα χωρίς λογική θα τους έφερνε κοντά και μαζί θα ξεκινούσαν να καταργήσουν, μετά το τέλος της θητείας τους, τη λογική στην προσωπική τους ζωή. Λάτρεις κι οι δύο των ταξιδιών, ο Ευθύμης κι ο Κώστας αποφάσισαν να κάνουν ένα... μικρό βήμα παραπάνω ήτοι 40.075 χιλιόμετρασ’ έναν χρόνο.
Από τις Ινδίες ο Ευθύμης μας εξηγεί. «Στην πραγματικότητα είναι απλό: έχω καλούς γονείς, φευγάτους. Από μικρή κιόλας ηλικία, τους συνόδευα όπου κι αν πήγαιναν: Γερμανία (δεύτερη πατρίδα μου), Ιταλία, Αγγλία, Μαρόκο, Κανάριοι Νήσοι και τόσα άλλα μέρη... Άνοιξαν τα μάτια μου, μεγάλωσα όντας ονειροπόλος (φέρει και το σινεμά μεγάλο μερίδιο ευθύνης βέβαια)». Κι όμως για ορισμένους ανθρώπους ένα τέτοιο ταξιδιωτικό παρελθόν κι ένα αντίστοιχο μέλλον δεν είναι και πάλι αρκετό. Το σωκρατικό-προσωπικό τους δαιμόνιο τους παρασύρει σε άλλου είδους μονοπάτια. «Έλειπε κάτι από τη συνταγή. Κι αυτό το βρήκα όταν γνώρισα τον ενθουσιώδη Κωνσταντίνο υπό... χακί συνθήκες, πέντε μήνες πριν την προγραμματισμένη αναχώρηση. Βρέθηκα με τον κατάλληλο άνθρωπο, στη σωστή στιγμή και υπό ευνοϊκές συνθήκες. Φύγαμε;»
«Τι με έχει αγγίξει περισσότερο; Η επαφή με τους ανθρώπους. Ένα βλέμμα, μια κουβέντα με κάποιον περαστικό, μια τυχαία συνάντηση - ίσως απλά για λίγες ώρες - με άλλους δυτικούς που αποφάσισαν να αφήσουν τα πάντα για ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή, το δέσιμο με τους ανθρώπους που μας φιλοξένησαν».

 περισσότερες πληροφορίες για το ταξίδι των παιδιών εδώ

Άκης Τεμπερίδης & Βούλα Νέτο, 2 ψυχές, 1 όχημα, χιλιάδες χιλιόμετρα... 

 Γεννημένοι κι οι δύο στη Θεσσαλονίκη, ζευγάρι εδώ και πέντε χρόνια, αποφάσισαν να μοιραστούν μια πραγματικά διαφορετική εμπειρία. Έχοντας στη διάθεσή τους ένα καλά εξοπλισμένο 4x4 βρίσκονται σ’ ένα οδοιπορικό 200.000 χιλιομέτρωνσε 80 χώρες του κόσμου, σε 5 ηπείρους, μέσα σε 800 ημέρες. Πρακτικά, αυτό προϋποθέτει να περάσει κανείς από την Ασία στην Αμερική μέσω Βερίγγειου πορθμού, από τη Βόρεια στη Νότια Αμερική μέσω Παναμά και από τη νοτιοανατολική Ασία στην Αυστραλία μέσω Ινδονησίας.

«Στόχος είναι να ζήσουμε (όχι απλά να επισκεφτούμε) νέους τόπους, για να γνωρίσουμε και να καταλάβουμε διαφορετικούς ανθρώπους, για να βιώσουμε αυτό που θεωρούμε «απόλυτη αίσθηση ταξιδιού». Για να ξεφύγουμε από τα δεσμά μιας προβλέψιμης ζωής και να γινόμαστε λίγο πιο σοφοί, λίγο πιο ανθρώπινοι κάθε μέρα που περνάει. Τόσο αυτονόητο είναι!» 

περισσότερες πληροφορίες για το ταξίδι της Βούλας και του Άκη εδώ 

Και για το τέλος το ταξίδι του Δημήτρη Παρούση 

Η απόφαση να κυνηγήσει το όνειρο του κι ο τρόπος με τον οποίο ο Δημήτρης Παρούσης το πραγματοποιεί καταδεικνύουν χωρίς αμφιβολία το επαναστατικό κι ελεύθερο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Στα 35 του, με ένα καλό επαγγελματικό μέλλον στη δημοσιογραφία ν’ ανοίγεται μπροστά του, ο Δημήτρης τα ανέτρεψε όλα. Πούλησε τα υπάρχοντά του, παραιτήθηκε από τη δουλειά, πήρε το σακίδιό του, μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, μια πυξίδα κι άρχισε τη δική του Οδύσσεια. Δεν βρήκε κανένα να τον ακολουθήσει, αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο.
«Έχουμε το δικαίωμα να διεκδικούμε τα όνειρά μας. Όποια κι αν είναι αυτά. . . Αμέτρητα όνειρα. Το να τα κάνουμε πραγματικότητα όμως δεν είναι εύκολο. Ίσως για αυτό να τα ονειρευόμαστε. Απαιτούνται πολλές θυσίες, σκληρή δουλειά, επιμονή, υπομονή, θάρρος, αισιοδοξία, πείσμα και πολλά άλλα συστατικά. Πολύπλοκη συνταγή. Όμως στα όνειρά μας δεν πρέπει να είμαστε φτωχοί».
Αν και στο ξεκίνημα είχε προγραμματίσει όλη την πορεία του, το μόνο που κατάφερε ήταν... να πέσει έξω. «Βασική αρχή στο ταξίδι είναι ότι πρέπει να αφεθούμε στο ρυθμό του κόσμου». Έτσι, υπολογίζει πως μπορεί να χρειαστεί ίσως και 5 ακόμα χρόνια.
Το ταξίδι του Δημήτρη έχει εξελιχθεί σε μια αμφίδρομη διαδικασία. Ολοένα και περισσότερος κόσμος επισκέπτεται το site του και διαβάζει τις ανταποκρίσεις του. Και δεκάδες αναγνώστες του του στέλνουν e-mail για να ταξιδέψουν μαζί του, είτε γιατί δεν βρίσκουν παρέα είτε γιατί φοβούνται να κάνουν το πρώτο βήμα. Ο Δημήτρης σας περιμένει. «Πάρτε ένα σάκο κι ελάτε». Τόσο απλά.  

περισσότερες πληροφορίες για το ταξίδι του Δημήτρη εδώ

"El Caminito del Rey" ("Το μικρό μονοπάτι του βασιλιά")

Το "El Caminito del Rey"- "Το μικρό μονοπάτι του βασιλιά" είναι ένα εγκαταλειμμένο μονοπάτι,που κρέμεται στο κενό, μέσα στο στενό φαράγγι του El Chorro, κοντά στην Αλόρα στην Μάλαγα, της Ισπανίας.
Το μονοπάτι έχει πλάτος 80 πόντους, είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα μονοπάτια στον κόσμο,στο οποίο έχουν γίνει πολλά θανατηφόρα ατυχήματα.

Το μονοπάτι αυτό κατασκευάστηκε από το 1900 έως και το 1905. Έχει να συντηρηθεί πάρα πολλά χρόνια και είναι σε κακή κατάσταση. Όμως, η θέα που προσφέρει είναι ανεπανάληπτη.

 Η Ισπανική κυβέρνηση λόγω αρκετών ατυχημάτων, έχει απαγορεύσει την είσοδο στο μονοπάτι, ωστόσο δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν την διέλευση του μονοπατιού μεγάλη πρόκληση και συνεχίζουν να το επισκέπτονται.

Autumn Beauty

Photo by LiefPhotos.com

Photo by Luc Deveault

Photo by Johan_Leiden

Photo by spherical.Sight

Photo by Kat…

Photo by gdaneuk

Photo by DerNetteAlex

Photo by algo

Photo by CountryDreaming

Photo by StGrundy

Photo by A guy with A camera

Photo by Darko K.

Photo by teroti

Photo by Roccotaco

Photo by Here It Is

Photo by eRiz SLR

Photo by Wildlook

Photo by Stefano Prigione

Photo by Rafal Bergman

Photo by snowriderguy

Photo by Jens Dahlin

Photo by ZedBee | Zoë Power

Photo by cedarkayak

Photo by algo

Photo by Axel_

Open Roads

Photo by ~alltelleringet

Photo by ~Reaubain

Photo by ~No0o0r

Photo by ~davy-filth

Photo by ~gamzzz

Photo by *kimber84

Photo by *neatpit

Photo by *hearthy

Photo by ~HellCloister

Photo by ~fahhhhh

Photo by ~starlightspoint7

Photo by !June-love

Photo by *hearthy

Photo by ~schlanser9

Photo by ~Saxon92

Photo by ~RyanAnthonyC

Photo by ~superbuny

Photo by ~jamesvaughnn

Photo by ~inphact

Photo by =realityDream

Photo by ~chrisnextdoor

Photo by ~Serenity88

Photo by ~theflickerees

Photo by ~sTreamx-NV

Photo by *robhas1left

Photo by ~stmplh

Photo by ~wielkimagik

Photo by *Karezoid

Photo by ~Honti